Downwinder om nooit te vergeten!

De ochtend begon met de discussie; Waar gaan we kiten! Omdat we er niet uit kwamen, stelde Stephanie ( de windsurf chick in huis) het volgende voor; Waarom varen jullie niet van Sunset naar Melkbos. Dan kunnen jullie met mij mee terug rijden. Dat lieten we ons niet twee keer zeggen, aangezien dat een flinke downwinder is van 2,5 uur. Dus hup spullen pakken en gaan!! We krijgen de smaak van het waveriden al aardig te pakken op onze net aangeschafte directionals. Er stonden helaas die dag niet echt hoge golven, maar groot genoeg om lekker te oefenen. We wisten niet precies waar Melkbos lag, maar er werd ons verteld dat het niet te missen was en alleen het laatste half uur hadden we nog nooit gevaren.

Na een tijdje onbekende kust kwamen we aan in een baai. Is dit Melkbos? Sanne gebaarde dat we nog een stukje downwind moesten en aangezien de wind in de baai een beetje weg viel, leek het Suus handiger om nog een stuk uit te varen. Heerlijk, weer genoeg power in de kite. In de verte zagen we een electriciteit centrale met een haventje. Daar achter zal het dan wel zijn. Het voelde een beetje unheimisch, dus beter maar snel er met een ruime boog omheen. Hmm..weinig van een baai te zien. Damn, die baai was dan toch Melkbos. Het stuk terug upwind varen hadden we echt geen zin in, dus maar op naar de volgende baai. De kust was mooi en ongerept met onwijs steile zand duinen. Alleen onmogelijk om aan de kant te komen. Na een goed uur varen begonnen we ons toch wel een beetje zorgen te maken en vroegen we ons af hoe ver de bewoonde wereld nog zou zijn! Gelukkig werd de kunst na een tijdje minder steil en waren dat nou mensen in de verte...?? Sanne dook er meteen op af. Ze konden ons vertellen dat we dicht bij Silverstroomstrand waren. Na een kleine expeditie, zagen we achter de duinen de volgende baai inclusief lifeguards, huisjes en een camping. Kite weer in de lucht en erop af.

Nu waren we veilig aan de kant, maar nu de volgende missie...Hoe komen we terug naar huis? Door onze charmes in de strijd te gooien, kregen we de lifeguards zo ver om ons naar de hoofdweg te brengen 5km verderop. Vanaf daar hadden we de grootste kans om een lift terug te krijgen naar huis. Vanaf daar was het nog 35 km naar huis!

Daar sta je dan langs de kant van de weg, in onze wetsuits en zonder iets op zak, met auto’s die ons voorbij razen. Zou het ons lukken om een lift terug te krijgen en hoe lang zou het duren? We besloten het te timen, maar dat bleek niet echt nodig te zijn. We hadden meteen beet. Een gezinnetje in een pick up kon ons dicht bij huis afzetten. Moe maar vooral opgelucht zaten we achterin de pickup met onze ogen op het asfalt, dat onder ons door zoefde, gericht. Dit was zeker een downwinder om nooit te vergeten!

Ciao Suus & Sanne